"آن کس که نقش را از خیال خویش
بر سنگ مرمر تصویر می کند
از آن کس که زمین را شخم می زند شریف تر است"

جبران خلیل جبران

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

به من بگو! آن شعــــــــله چــــه نام دارد؟

عشق،تنها آزادی در دنیاست،زیرا چنان روح را تعالی می بخشد که قوانین بشری و پدیده های طبیعی مسیر آن را تغییر نمی دهند.

محبوبم!اشکهایت را پاک کــــن.زیرا عشق که چشمان ما را گشوده و ما را خادم خویش ساخته،موهبت صبوری وشکیبایی را نیز به ما ارزانی مــــی دارد.

اشکهایت را پاک کن و آرام بگیر.زیرا ما با عشق میثاق بسته ایم و برای آن عشق است که رنج نداری،تلخی،بی تویی و درد جدایی را تاب می آوریم.

هنگامی که عشق به شما اشارتی کرد ،از پی اش بروید،هر چند راهش سخت و نا هموار باشد.

هنگامی که با بال هایش شما را در بر میگیرد،تسلیمش شوید،گر چه ممکن است تیغ نهفته در میان پرهایش مجروحتان کند.وقتی با شما سخن میگوید باورش کنید،گر چه ممکن است صدایش رؤیاهاتان را پراکنده سازد،همان گونه که باد شمال باغ را بی بر میکند. زیرا عشق همان گونه تاج بر سرتان می گذارد، به صلیبتان میکشد.

همان گونه که شما را میپروراند ،شاخ و برگتان را هرس میکند.همان گونه که از قامتتان بالا میرود و نازکترین شاخه هاتان را که در آفتاب می لرزند نوازش می کند،به زمین فرو میرود و ریشه هاتان را که به خاک چسبیده اند می لرزاند.

عشق،شما را همچون بافه های گندم برای خود دسته میکند. می کوبد تان تا برهنه تان کند. سپس غـربالتان میکند تا از کاه جداتان کند.آسیابتان میکند تا سپید شوید. ورزتان میدهد تا نرم شوید.آنگاه شما را به آتش مقدس خود میسپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند ،نانی مقدس شوید.

زندگی بدون عشق،به درختی میماند بدون شکوفه و میوه.عشق بدون زیبایی به گلهایی میماند بدون رایحه و به میوه هایی که هسته ندارند....زندگی ،عشق و زیبایی ،یک روحند در سه بدن که نه از یکدیگر جدا میشوند و نه تغییر میکنند.

برای خاطر عشق به من بگو ،آن شعـــــــله چه نام دارد که در دلم زبانه میکشد،نیرویم را میبلعـد و اراده ام را زایل میکند؟

عشق در ردای افتادگی از کنارمان میگذرد،اما ما میترسیم و از او میگریزیم یا در تاریکی پنهان میشویم،یا اینکه تعـقیبش میکنیم و به نام او دست به شرارت میزنیم!