داستانی را که می خواهم برایتان نقل کنم درباره سربازی است که

 پس از جنگ می خواست به خانه خود بازگردد.

سرباز قبل از اینکه به خانه برسد.با پدر و مادرش تماس گرفت:

( پدر و مادر عزیزم جنگ تمام شده و

من می خواهم بازگردم.اما خواهشی از شما دارم. رفیقی دارم که

 میخواهم او را با خود به خانه بیاورم)

پدر و مادر او در پاسخ گفتند:(ما با کمال میل مشتاقیم که او را ببینیم)

پسر ادامه داد:(ولی موضوعی است که باید در مورد او بدانید.او در جنگ به شدت آسیب دیده و

 در اثر برخورد به مین یک دست و یک پای خود را از دست داده است و جایی برای رفتن ندارد و

 من می خواهم که اجازه دهید او با ما زندگی کند.)

پدرش گفت:(پسر عزیزم.متاسفم که این مشکل برای دوست تو پیش آمده است.ما کمک می کنیم تا

 او جایی در شهر برای زندگی پیدا کند)

پسر گفت :(نه من می خواهم که او در منزل ما زندگی کند)

  آنها در جواب گفتند:(نه .فردی با این شرایط موجب دردسر ما خواهد بود.

ما فقط مسئول زندگی خودمان هستیم

   اجازه نمی دهیم او آرامش زندگی مارا بر هم بزند.بهتر است به خانه بازگردی

 و اورا فراموش کنی)

در این هنگام پسر با ناراحتی تلفن را قطع کرد و پدر و مادر او دیگر چیزی نشنیدند.

چند روز بعد پلیس به خانواده پسر اطلاع داد که فرزندشان در سانحه

 سقوط از یک ساختمان بلند جان باخته و آنها مشکوک به خودکشی هستند.

پدر و مادر آشفته و سراسیمه به آنجا رفتند و برای شناسایی جسد پسرشان به

 پزشکی قانونی مراجعه کردنند.

با دیدن جسد.قلب پدر و مادر از حرکت ایستاد.پسر آنها یک دست و پا نداشت!